Chiny: krajowy LNG na eksport? 

To pytanie, które w ostatnim czasie coraz częściej pojawia się na marginesie i na forach branżowych. Wielu, szczególnie na Zachodzie, wyobraża sobie chińskie LNG jako coś monolitycznego, przeznaczonego wyłącznie do użytku krajowego, rodzaj „twierdzy”. Ale rzeczywistość, jak zawsze, jest bardziej złożona i interesująca. Tak naprawdę rozmowa o eksporcie chińskiego gazu skroplonego to nie science fiction, a cała plątanina technologicznych, logistycznych i co najważniejsze ekonomicznych „ale”. Chodźmy po kolei.

Skąd w ogóle wziął się ten pomysł?

Wszystko zaczęło się od szybkiego wzrostu mocy wewnętrznych. W ciągu ostatnich dziesięciu lat Chiny zbudowały ogromną liczbę małych i średnich przedsiębiorstwInstalacje LNG, często modułowe, rozproszone w regionach śródlądowych, z dala od głównych rurociągów. Ich zadaniem było zgazowanie odległych obszarów i wykorzystanie towarzyszącego im gazu ze złóż. I wypełnili swoje zadanie. Ale co się stanie, gdy lokalny popyt zostanie nasycony, a zakład będzie nadal działać? Są nadwyżki. I tu w głowach inżynierów i biznesmenów pojawia się myśl: dlaczego by tego nie sprzedać na rynek zagraniczny?

Wydawałoby się to logiczne. Ale pierwsze i największe ?ale? - to jest jakość i standaryzacja gazu. Nie cały chiński LNG, zwłaszcza z mniejszych zakładów, spełnia rygorystyczne wymagania dotyczące wartości opałowej i składu, na przykład sieci europejskich. Pamiętam, jak jedna przesyłka przeznaczona do wysyłki testowej do Azji „utknęła”? przy akceptacji właśnie z powodu wahań składu. Musieliśmy ją przekierować na mniej wymagający rynek krajowy. To była dobra lekcja: produkcja dla siebie i produkcja dla świata to dwie bardzo różne rzeczy.

I tutaj nie możemy nie wspomnieć o roli takich instytutów projektowych jakChengdu Yizhi Technology Co.(strona internetowa:https://www.yskjhx.ru). Ta założona w 2013 roku spółka ze znacznym kapitałem zakładowym jest jedną z firm stojących za wieloma regionalnymi projektami LNG. Projektują i wdrażają technologie. Ich doświadczenie to właśnie doświadczenie dostosowywania technologii do specyficznych, często skomplikowanych, chińskich warunków. A teraz ich eksperci, z którymi miałem okazję się porozumieć, właśnie głowią się, jak zmodernizować istniejące instalacje, aby osiągnąć standard eksportowy. To nie jest tylko teoria, to konkretne obliczenia dotyczące wymiany sekcji czyszczących i regulacji jednostek kriogenicznych.

Logistyka: główna przeszkoda

Powiedzmy, że gaz spełnia normę. Co dalej? Logistyka. Główne moce produkcyjne zlokalizowane są wewnątrz kontynentu. Dostawa na wybrzeże jest albo kosztownym transportem cysternami kriogenicznymi (co zabija całą gospodarkę), albo wymaga dostępu do wewnętrznej sieci gazociągów, a następnie skraplania w dużym terminalu eksportowym. Jednak sieci są często przeciążone, a priorytetem jest konsumpcja krajowa.

W północnych Chinach miał miejsce ciekawy, ale ostatecznie nieudany eksperyment. Próbowali zorganizować odbiór małych partii LNG z kilku zakładów na kolejową platformę kriogeniczną, a następnie dostarczyć go do portu Dalian. Technicznie to zadziałało, ale była to komercyjna porażka. Jest zbyt wielu interesariuszy, zbyt skomplikowana koordynacja, taryfy są „zjadane”? cały margines. Ten przypadek dobitnie pokazał, że bez systematycznego, infrastrukturalnego podejścia jednorazowe działania nie mają sensu.

Dlatego też dyskusja schodzi obecnie na obiekty przybrzeżne lub duże żeglowne obiekty rzeczne. Te, które pierwotnie były przeznaczone na eksport. Ale nie ma ich wielu i z reguły są już związani kontraktami długoterminowymi. Okno możliwości spotowej sprzedaży produktów krajowych. Podaż LNG jest bardzo wąska i uzależniona od sezonowych wahań popytu krajowego.

Rola rozwiązań technologicznych

Tutaj znowu wracamy do projektantów. Celem jest zwiększenie elastyczności małych fabryk. Mowa tu o technologiach, które pozwalają szybko przestawić się pomiędzy produkcją na rynek krajowy (przy mniej rygorystycznych normach) a na eksport. Są to zagadnienia głębokiego oczyszczania surowców i precyzyjnej kontroli procesu upłynniania. W takie optymalizacje angażują się takie instytuty, jak wspomniana Chengdu Yizhi Technology. Ich strona internetowa to nie tylko wizytówka, to odzwierciedlenie głębokiej kultury inżynierskiej, gdzie każdy projekt jest poszukiwaniem równowagi pomiędzy kosztem i jakością produktu końcowego.

Ekonomia: kiedy liczby mówią nie?

Wszystko sprowadza się do ceny. Koszty produkcji w wielu krajowych zakładach, zwłaszcza wykorzystujących gaz z małych złóż, mogą być niskie. Ale po dodaniu kosztów sprzątania do standarduLNG, logistyka do portu, fracht gazowca – wszelka konkurencja wyparowuje. Szczególnie w porównaniu do tego samego taniego amerykańskiego czy katarskiego LNG.

Istnieją niszowe możliwości. Na przykład dostawy do sąsiednich krajów Azji Południowo-Wschodniej w małych ilościach na specjalnych małych gazowcach (kontenerach ISO). To rynek, na którym liczy się nie tyle cena bezwzględna, ile szybkość i elastyczność dostawy. Chińscy producenci mogliby przejąć tę rolę, ale potrzebują dobrze działającego łańcucha i zrozumienia specyfiki. Jak dotąd jest więcej prób i błędów niż kontraktów systemowych.

Kolejnym czynnikiem jest polityka rządu. Priorytetem jest bezpieczeństwo energetyczne Chin. Czy zakład otrzyma pozwolenie na eksport, jeśli w kraju może wystąpić niedobór? Pytanie jest retoryczne. Wszyscy pamiętają zeszłoroczne ograniczenia na rynku krajowym, kiedy nie było mowy o jakimkolwiek eksporcie.

Przyszłość: scenariusze, a nie prognozy

Czy zatem pomysł umarł? Nie, ona po prostu się zmienia. Jest mało prawdopodobne, że chiński LNG będzie eksportowany do Europy masowo lub w dużych ilościach. Prawdziwym scenariuszem jest rozwój handlu regionalnego w Azji. Chiny mogą stać się ważnym graczem równoważącym, dostarczającym nadwyżki do Korei, Japonii i Wietnamu w okresach szczytowych.

Drugi scenariusz to eksport technologii i usług. Doświadczenie zdobyte podczas budowy i obsługi dziesiątek małych zakładów w trudnych warunkach jest cennym nabytkiem. Firmy, które je posiadają, mogą oferować gotowe rozwiązania innym krajom. To też jest forma „eksportu”, ale nie gazu, a kompetencji. I w tym sensie instytuty projektowe są w bardzo korzystnej sytuacji.

Ostatecznie wszystko będzie zależeć od rozwoju infrastruktury wewnętrznej. Jeśli Chiny stworzą efektywny system odbioru i transportu gazu z małych złóż do dużych ośrodków eksportowych, obraz może się zmienić. Ale to nie jest kwestia jednego roku.

Zamiast podsumowania: spojrzenie od środka

Pracując nad tym pytaniem, dojdziesz do wniosku, że ?? - to nie jest pytanie? Tak? czy nie?. To jest pytanie: „jak?”, „ile?” i „gdzie?”. To opowieść o znajdowaniu nisz, adaptacji technologicznej i ścisłej wykonalności ekonomicznej. Tak, będą mecze. Tak, ktoś będzie próbował na tym zarobić. Nie ma jednak jeszcze mowy o nowym globalnym graczu na rynku LNG w postaci chińskich producentów krajowych. W łańcuchu jest zbyt wiele ogniw, które należy zamknąć jednocześnie. Na razie to raczej ciekawy eksperyment, laboratorium możliwości, w którym zderzają się ambicje z trudną rzeczywistością światowego rynku. A obserwowanie tego z zewnątrz, a tym bardziej uczestnictwo w tym procesie, jest niezwykle interesujące.