Chiny: lider technologii LNG? 

Kiedy mówią o przywództwie w LNG, każdemu od razu przychodzą na myśl Katar, Australia i amerykańskie zakłady. A oni często myślą o Chinach, że to po prostu duży kupiec, buduje terminale regazyfikacyjne i tyle. To, wiesz, powierzchowny pogląd. Tak naprawdę w ciągu ostatnich dziesięciu lat rozwinął się tu własny, bardzo specyficzny ekosystem technologiczny. Nie takiego, który próbuje wszystko skopiować, ale takiego, który rozwiązuje specyficzne problemy własnych, gigantycznych projektów wewnętrznych – od Xinjiangu po prowincje przybrzeżne. I w tym ekosystemie rodzą się rozwiązania, które nie są już tylko „lokalne”, ale zaczynają budzić zainteresowanie innych rynków. Ale ta ścieżka oczywiście nie prowadzi po gładkim asfalcie.

Od importu technologii po ich adaptację: jak to wygląda w praktyce

Zacznę od banału: prawie wszystkie duże chińskie projekty upłynniania na początku opierały się na zagranicznych technologiach. Air Products, Linde, Shell – ich licencje były standardem. Ale oto, co jest ważne: zakup licencji i zbudowanie to połowa sukcesu. Warunki klimatyczne, wymagania dotyczące lokalizacji komponentów, a nawet specyfika logistyki w kraju – wszystko to zmusiło inżynierów nie tylko do przestrzegania instrukcji, ale także do ich głębokiego zagłębienia się i ponownego wykonania. Pamiętam, że na jednym z projektów w regionie północnym stanęliśmy przed problemem wymienników ciepła pracujących w warunkach ekstremalnie niskich temperatur zimowych, dla których po prostu nie projektowano pierwotnego projektu. We współpracy z lokalnymi instytutami musieliśmy dokonać przeglądu materiałów i schematów wiązania. Nie był to „innowacyjny przełom”, ale ciężka, rutynowa praca inżynierska, ale to właśnie dało to bardzo praktyczne doświadczenie.

To właśnie w takich „wąskich gardłach” zaczęła się kształtować nasza własna wiedza specjalistyczna. Pojawiły się firmy, które specjalizują się nie w tworzeniu technologii od podstaw, ale w jej głębokiej adaptacji, optymalizacji i co najważniejsze, integracji sprzętu pochodzącego od różnych, w tym lokalnych, dostawców. Jest to mniej zauważalne z zewnątrz niż głośne zapowiedzi nowych procesów upłynniania, ale często ma większe znaczenie dla kosztów i niezawodności projektu.

Przy okazji, o integracji. Często jest tu pewien haczyk. Możesz mieć doskonały proces podstawowy, ale jeśli zespoły sprężarek, system sterowania lub armatura kriogeniczna nie pasują idealnie do siebie, wydajność spada katastrofalnie. Chińskie firmy inżynieryjne, po przeprowadzeniu kilku takich projektów, nauczyły się zarządzać tym ryzykiem. Stworzyli całe biblioteki danych o kompatybilności i prowadzą własne rejestry wiarygodnych dostawców konkretnych węzłów. Wiedza ta jest wynikiem wielu prób i błędów i nie można jej kupić za opłaty licencyjne.

Skoncentruj się na ?średniej? i mała skala: nisza, której nie zajęli giganci

Podczas gdy światowi liderzy rywalizują w gigaprojektach, w Chinach równolegle rozwija się inny kierunek -instalacje upłynniające na średnią i małą skalę. Prośba płynęła z samego dołu: wykorzystanie towarzyszącego gazu ziemnego na odległych polach, dostawy LNG jako paliwa do transportu ciężkiego w regionach nieobjętych gazociągami. Megafabryki absolutnie nie nadają się do takich zadań.

Tutaj pokazała się elastyczność lokalnych deweloperów. Widziałem instalacje o wydajności od 50 do 500 tysięcy ton rocznie, które były projektowane i budowane dla bardzo specyficznych, czasem wyjątkowych warunków. Np. do pracy na polu wysokogórskim przy niskim ciśnieniu surowców lub do wersji mobilnej na podwoziu. Technologicznie są to często rozwiązania hybrydowe, jednak ich ekonomika została przemyślana co do grosza. O sukcesie zadecydowały nie patenty na podstawowe procesy, ale umiejętność doboru i skonfigurowania dostępnego sprzętu tak, aby osiągnąć docelowy koszt.

W tym kontekście przychodzi mi na myśl jeden konkretny przypadek – projekt utylizacji APG w Syczuanie. Klient musiał nie tylko skroplić gaz, ale zrobić to przy minimalnym zużyciu energii, ponieważ tamtejsze sieci energetyczne są słabe. Zespół inżynierów zChengdu Yizhi Technology Co.(ich strona internetowa toyzkjhx.ru- swoją drogą, dobry przykład zasobu, w którym widoczne jest stronniczość projektowa, a nie marketingowa) zaproponował schemat kaskadowy wykorzystujący lokalnie produkowane turboekspandery zamiast standardowych rozwiązań. Zwiększyło to złożoność uruchomienia, ale ostatecznie zapewniło te same oszczędności. Takie instytucje, utworzone jakinstytut projektowyw firmie technologicznej często stają się centrami kompetencyjnymi dla takich niestandardowych zadań.

Sprzęt i materiały: tam, gdzie nastąpił już prawdziwy postęp

Jeśli procesy upłynniania są nadal trudne, postęp jest widoczny w powiązanych obszarach. Pompy kriogeniczne, wymienniki ciepła rura w rurze dla małych przepływów, systemy izolacji - istnieje już szereg chińskich producentów, których produkty są nie tylko tańsze, ale także odpowiadają światowym standardom w wielu parametrach. Ich produkty można obecnie spotkać nie tylko w kraju, ale także na projektach na całym świecie, często jako część pakietów dostaw od chińskich kontrahentów.

Ale jest też drażliwy temat – duże maszyny turbo, te same sprężarki odśrodkowe w liniach mega-upłynniania. Tutaj zależność jest nadal bardzo wysoka. Podejmowano próby lokalizacji produkcji, ale napotkały one problemy z długoterminową niezawodnością i wydajnością. Na jednym ze spotkań usłyszałem szczerą wypowiedź kolegi operatora: „Zamontowaliśmy prototyp domowej sprężarki na linii pomocniczej”. Dane wydają się być dobre, ale dopóki nie przepracuje 40 tysięcy godzin bez poważnych awarii, czy strach wystawić go na główną linię produkcyjną? To zdrowa ostrożność, która jednak motywuje do dalszej pracy.

Osobno warto odnotować postęp w tej dziedziniecyfryzacja i zarządzanie. Wprowadzenie systemów analizy predykcyjnej do monitorowania drgań wirnika, algorytmów optymalizacji trybów pracy kaskad skraplania pod kątem zmiany składu gazu – tutaj bardzo aktywnie działają chińskie firmy informatyczne i biura inżynieryjne. I to jest obszar, w którym mogą wyprzedzić tradycyjnych graczy, ponieważ mają dostęp do ogromnych ilości danych z własnych, licznych obiektów.

Patrząc na zewnątrz: eksport kompetencji, a nie tylko sprzętu

Nierzadko chińskie firmy występują już w roli generalnych wykonawców (EPC) projektów LNG w Azji, Afryce i na Bliskim Wschodzie. Co oferują? Często - pakiet: finansowanie, dostosowana technologia (nadal licencjonowana, ale z modyfikacjami), własny sprzęt, jeśli to możliwe, i możliwości konstrukcyjne. Przewaga konkurencyjna polega na całkowitych kosztach i czasie. Jakość? Stało się przewidywalne. Wczesne projekty zagraniczne borykały się z problemami związanymi z logistyką i kulturą zarządzania, ale wydaje się, że wyciągnięto z nich wnioski.

Ciekawy punkt: nie zawsze próbują „sprzedać”? mianowicie chińska technologia. Częściej pozycjonują się jako optymalni integratorzy, którzy potrafią przyjąć najlepszą (lub najbardziej odpowiednią umownie) technologię i skutecznie wdrożyć ją w metalu. Jest to bardziej pragmatyczne i, moim zdaniem, mądrzejsze podejście. Zmniejsza opór klientów i pozwala zdobyć jeszcze więcej praktycznego doświadczenia w różnych warunkach.

Tutaj ponownie możemy wspomnieć o roli takich graczy jakChengdu Yizhi Technology Co., Ltd.Kapitał zakładowy wynoszący 120 milionów juanów i status instytutu projektowego wskazują na poważne zamiary. Organizacje takie często stają się partnerami technicznymi w międzynarodowych konsorcjach, odpowiedzialnymi za szczegółowe opracowanie i dostosowanie projektów do lokalnych standardów i warunków – czy to sejsmiczności w Azji Środkowej, czy wysokiej wilgotności w Azji Południowo-Wschodniej.

Ograniczenia i wyzwania: co może spowolnić ruch

Mimo wszystkich sukcesów jest zbyt wcześnie, aby mówić o bezwarunkowym przywództwie. Istnieją ograniczenia strukturalne. Pierwszą z nich jest w dalszym ciągu uzależnienie od technologii zagranicznych w zakresie największych i najbardziej wydajnych podstawowych procesów upłynniania. Stworzenie od podstaw procesu konkurencyjnego to zadanie trwające dziesięciolecia, które wymaga fundamentalnych badań i, co ważne, gotowości rynku do podejmowania ryzyka.

Drugi to „głód inżynieryjny”. Nadal brakuje doświadczonego personelu, który przeszedł pełny cykl od FEED do uruchomienia i obsługi kilku różnych projektów. Młodzi inżynierowie są inteligentni i szybko się uczą, ale „siwowłosych” brakuje. da się odczuć specjalistów, którzy widzieli konsekwencje błędów inżynierskich w metalu. Wpływa to na możliwość tworzenia rozwiązań naprawdę przełomowych, a nie ewolucyjnych.

Trzecią kwestią jest zmieniające się środowisko globalne. Skoncentrowanie się na dekarbonizacji i wodorze mogłoby przesunąć zasoby i uwagę. Czy chińska maszyna technologiczna jest w stanie jednocześnie rozwijać LNG, zielony wodór, CCUS i pozostać liderem we wszystkim? Wątpliwy. Być może przyszłość leży w byciu liderem w czymś innym niż „technologia LNG”? ogólnie, ale w bardzo specyficznych, poszukiwanych niszach rynkowych, takich jak małe instalacje czy hybrydowe kompleksy energetyczne.

Zamiast konkluzji: przywództwo jako proces, a nie status

Czy zatem Chiny są liderem? Jeśli rozumiemy przywództwo jako posiadanie najbardziej zaawansowanych na świecie patentów na procesy upłynniania, to jeszcze nie. Jeśli jest to możliwość szybkiego, przy akceptowalnej jakości i konkurencyjnych kosztach, realizacji dużych i różnorodnych projektów na całym świecie, przy jednoczesnym rozwiązywaniu nietrywialnych problemów inżynierskich, to oczywiście, że tak. To inny typ przywództwa – praktyczny, integracyjny, oparty na kolosalnej wielkości popytu krajowego i wyciągniętych z niego lekcjach.

Najbardziej interesującą rzeczą jest teraz obserwowanie, jak to zgromadzone praktyczne doświadczenie zaczyna przekształcać się w nasz własny rozwój technologiczny następnej generacji. Nie kopie, ale rozwiązania zrodzone z konkretnych wymagań. Na przykład technologie skupiające się na skraplaniu biometanu lub pracy z gazami ubogimi. To właśnie tutaj, na styku praktyki i nowych wyzwań, może narodzić się prawdziwe przywództwo. Ale będzie to widać nie po nagłówkach raportów, ale po tym, jak instalacje za pięć do siedmiu lat będą działać cicho i wydajnie w różnych częściach świata, jak wynika z projektów wychodzących z biur w Chengdu, Szanghaju czy Tianjin.