Czy Chiny są wiodącym eksporterem LNG? 

To pytanie coraz częściej pojawia się na czatach i konferencjach branżowych. Wielu, patrząc na dane dotyczące wzrostu, jest od razu gotowych powiedzieć „tak”. Ale jeśli kopiesz głębiej, pracując z dostawami i logistyką, zdajesz sobie sprawę, że nie wszystko jest takie proste. Szybki wzrost wydajności to jedno, ale osiągnięcie zrównoważonego rozwojuwiodący eksporter- zupełnie inna historia związana z kontraktami, infrastrukturą i, co ważne, konsumpcją krajową.

Wzrost mocy produkcyjnych i paradoks rynku wewnętrznego

Liczby są oczywiście imponujące. Prawie co roku, zwłaszcza na wybrzeżu, wprowadzane są nowe linie upłynniania. Pamiętam, że kiedy dopiero zaczęliśmy omawiać projekt w Shenzhen lub Tianjin, wielu wątpiło w moment. Ale chińscy wykonawcy, zwłaszcza ci, którzy wyrośli z dużych holdingów chemicznych, szybko nauczyli się budować. Na przykład Chengdu Yizhi Technology Co. — ich strona internetowayzkjhx.rudobrze znany w kręgach projektowania technologii. To dokładnie ten sam instytut projektowy stworzony przez Huaxi Technology. Kiedy widzisz, że za projektami stoją takie organizacje z kapitałem zakładowym na poziomie 120 milionów juanów i doświadczeniem od 2013 roku, rozumiesz, skąd bierze się ta prędkość.

Ale tu kryje się pierwszy paradoks. Te gigantyczne moce skierowane są przede wszystkim na rynek krajowy. Zimą w północnych prowincjach popyt sięga zenitu; Gaz wykorzystywany jest w ciepłowniach i elektrowniach. Okazuje się, że znaczna część LNG, który teoretycznie mógłby zostać wyeksportowany, po prostu nie dociera do portu – jest demontowany na terenie kraju. Jest to ciągły ból głowy dla traderów tworzących prognozy.

Osobiście spotkałem się z sytuacją, w której kontrakt na dostawę w celu reeksportu był zagrożony w związku z nagłą decyzją o przekierowaniu gazu w celu pokrycia lokalnych niedoborów. Są plany dotyczące eksportu, ale zawsze mają one drugorzędne znaczenie dla bezpieczeństwa energetycznego kraju. To zasadnicza różnica w stosunku do, powiedzmy, Kataru czy Australii, gdzie eksport jest podstawą modelu biznesowego.

Infrastruktura eksportowa: wąskie gardła

Nawet jeśli gaz fizycznie dotrze do terminali, pojawia się problem przepustowości portu. Nie wszystkie terminale LNG równie dobrze nadają się do transportu. Ponowne wyposażenie to proces długi i kapitałochłonny. Często zdarza się, że statek jest ładowany dłużej niż planowano, ponieważ sprzęt pracuje do granic możliwości lub konieczne są dodatkowe kontrole bezpieczeństwa.

Do tego dochodzi specyfika logistyczna. Główne moce produkcyjne są skoncentrowane na wschodzie, a potencjalne rynki zbytu znajdują się w Azji Południowo-Wschodniej. To logiczne. Ale kiedy zaczynasz obliczać czas frachtu i dostawy, zdajesz sobie sprawę, że przewagę cenową można pożreć. ze względu na wyższe koszty logistyki w porównaniu do dostawców z tego samego regionu. Kiedyś właśnie z tego powodu przegraliśmy przetarg z Indonezją, choć nasza cena FOB była atrakcyjniejsza.

Kolejna kwestia to flota. Własne gazowce Chin pod banderą wciąż nie wystarczą do prowadzenia operacji eksportowych na dużą skalę. Musimy aktywnie współpracować z zagranicznymi armatorami, co zwiększa zmienność kosztów dostawy. Nie jest to krytyczne, ale jest to kolejny czynnik, który nie pozwala nam mówić o bezwarunkowym przywództwie w eksporcie.

Polityka kontraktowa i elastyczność

To tutaj naprawdę interesujące jest obserwowanie ewolucji. Wcześniej chińskie kontrakty były ściśle powiązane z indeksami ropy i zobowiązaniami długoterminowymi. Teraz, zwłaszcza dla nowych graczy, istnieje znacznie większa elastyczność. Widziałem kilka transakcji spotowych na stosunkowo małe partie 30-40 tys. ton, które zostały zamknięte dosłownie w tydzień. Świadczy to o rosnącym zaufaniu i zrozumieniu rynku.

Jednak ta elastyczność nie ma jeszcze charakteru systemowego. Wielcy państwowi giganci nadal działają według starych schematów. Ich umowy to wielostronicowe dokumenty, w których każdy punkt omawiany jest miesiącami. Dla rynku, który chce być wiodącym eksporterem, potrzebna jest równowaga. Konieczne jest, aby giganci mogli szybko reagować na sytuację rynkową, oferując np. więcej krótkich kontraktów lub łącząc się z azjatyckimi indeksami spotowymi, takimi jak JKM.

Pamiętam, jak jedna europejska firma chciała wziąć partię próbną, ale bała się skomplikowanej procedury i przeszła na bardziej „zrozumiałą”. do dostawcy. Straciliśmy klienta nie ze względu na jakość gazu, ale ze względu na powolność mechanizmu kontraktowego. Takie przypadki dają do myślenia.

Geopolityka jako nieoczywisty czynnik napędzający

Nie sposób tu nie wspomnieć o czymś, o czym każdy myśli, choć nie zawsze mówi to głośno. Zmiany w szlakach dostaw do Europy po 2022 r. otworzyły przed chińskimi handlowcami nowe możliwości reeksportu. Nie będę wchodził w politykę, ale jako praktyk zauważę: zaobserwowaliśmy gwałtowny wzrost liczby wniosków o przeprowadzenie operacji arbitrażowych. Gaz kupowany w ramach kontraktów długoterminowych okazywał się czasem bardziej opłacalny, jeśli nie wykorzystano go na terenie kraju, ale dalsza odsprzedaż.

Stworzyło to wyjątkowe, aczkolwiek prawdopodobnie tymczasowe zjawisko: Chiny jako główny węzeł reeksportu. Ale czy jest to eksport netto? Ściśle mówiąc, nie. To raczej działalność dealera. Dodaje jednak znaczące wolumeny do ogólnych statystyk i wzmacnia swoją pozycję na rynku światowym. To prawda, że ​​​​model ten jest w dużym stopniu zależny od rozpiętości cen między regionami. Kiedy różnica się zmniejsza, wszelka aktywność zostaje zatrzymana.

Pracując z takimi transakcjami, trzeba stale monitorować dziesiątki czynników: od prognozy pogody w Europie po planowane naprawy w fabrykach w USA. To piekielna robota, ale pokazuje, jak chiński gracz zintegrował się z globalnymi sieciami.

Jaki jest wynik? Lider przyszłości, ale nie teraźniejszości

Czy zatem Chiny są dziś wiodącym eksporterem LNG? Jeśli spojrzeć na liczby bezwzględne dotyczące budowania potencjału i ogólnego potencjału, z pewnością należy to do pierwszej ligi. Jeśli jednak mówimy o stabilnych, przewidywalnych i dominujących dostawach na rynek zagraniczny, jak USA czy Katar, to odpowiedź brzmi: nie.

Chiny to potężny konsument, który stopniowo, mając na uwadze potrzeby wewnętrzne, zwiększa swoją obecność na rynku eksportowym. Jego siła leży w gigantycznej bazie przemysłowej, którą można szybko budować, oraz rosnącej sile finansowej umożliwiającej zawieranie transakcji. Jej słabością jest priorytet wewnętrznego bezpieczeństwa energetycznego, który w każdej chwili może odciąć eksport.

Przyszłość najprawdopodobniej należy do modelu hybrydowego. Być globalnym balanserem: pompować gaz do sieci zimą i aktywnie sprzedawać nadwyżki latem, budować własną flotę i upraszczać umowy. Kiedy te elementy połączą się w system, wówczas będzie można mówić o pełnoprawnymprzywództwo. Tymczasem obserwujemy pojawienie się nowego, bardzo potężnego i nieco nieprzewidywalnego gracza, który już zmienia zasady gry, ale jeszcze ich wszystkich nie napisał.